‘Pieeeeep’
…………
………..
‘Pieeeeep’
………..
………
‘Pieeeep’
………..
‘Pieeeeep’
………..
‘Pieeeep’
‘Pieeeeep’
‘Pieeeep’
Menig scholier zal het gepiep herkennen. De ‘piepjestest’, ook wel ‘shuttle run test’ genoemd. Voor wie nog nooit van dit prachtige gepiep gehoord heeft; hij schijnt te downloaden te zijn. Ik zou zeggen. Luister hem eens! Heerlijk rustgevend enz., al dat gepiep.
Hoe dan ook, ik zal niet te veel klagen. Ik klaag te veel, zo hoorde ik vandaag. ‘Te veel’ werd niet letterlijk gezegd, maar dat was wel waar het op neer kwam. Ja, ja! Ik snap de hint hoor. Nu moeten jullie niet denken dat ik in het dagelijkse leven (om maar even het onderscheid ‘blog’ vs. ‘dagelijks leven’ te maken) ook zo’n klaagster ben. Af en toe heus wel, klagen is af en toe nou eenmaal heel erg lekker, maar al met al valt het allemaal heel erg mee. Verder zal ik deze blog niet geheel weiden aan mijn karaktertrekjes. Ik ging namelijk NIET te veel klagen.
Shuttle run test, piepjes test, wat dan ook. Ik had hem vandaag. Ik zal er niet over klagen. Mijn grootste hobby is het niet en ik kijk er ook zeker elk jaar weer tegenop maar als het eenmaal achter de rug is valt het allemaal best wel mee. Dit jaar ook. Ik zag er vreselijk tegenop (en had er weer een heerlijk klaag onderwerp bij), maar nu kan ik met een grote lach zeggen dat ik weer een jaar niet meer op die stomme piepjes hoef te lopen. FEEST. Op naar het volgende drama: triatlon (!!!!). Met zwemmen in natuurwater! Ja. Hier ga ik tegen die tijd zeker een gezellig klaag~blogje aan weiden. Je kent me. Toch?
Oja, ik had 10. Daar mag ik dus nog best tevreden mee zijn ook.
Het zijn leuke dingen. Handig ook. Ze houden je haar uit je gezicht en zorgen ervoor dat je haar net weer een beetje minder saai zit dan wanneer je het gewoon los hebt, zonder speldjes, elastiekjes of dus: een haarband. Maar waarom, best mensen, moeten die dingen toch zo vreselijk veel pijn doen? Het nut daarvan, dat snap ik dan weer niet.
Ik zet door. Als het nu niet gaat gebeuren gaat het nooit meer gebeuren. Ik ga nu - the day after my first blog in a while - ontzettend hard mijn best doen om nogmaals een gezellig verhaaltje uit mijn vingers geperst te krijgen. Zo moeilijk kan het toch niet zijn?
Dus.
Ik ben alleen thuis. Dat wil zeggen; ik ben alleen thuis met mijn kleine broertje. Klein is in dit geval misschien niet helemaal de goede omschrijving want meneer is meer dan een kop groter dan ik. Maar toch. Ik zeg het graag; kleine broertje. Hij is tenslotte jonger dan ik ben. Dan mag je dat zeggen, vind ik.
Ik ben dus alleen thuis. Alle ramen en deuren zijn nog heel. Het grootste deel van het servies ook. Het hele servies eigenlijk, op één glas na. Dat glas is alleen zaterdagnacht al gesneuveld, toen mijn vader nog gewoon thuis was. Dus dat telt niet.
Het huis is nog niet afgebrand, ik leef nog en mijn broertje ook. Dat is waar het uiteindelijk allemaal om gaat. Toch denk ik dat mijn ouders niet zo blij zijn met de volgende puntjes:
- Het huis is zo’n 30 minuten geleden niet helemaal, maar wel bijna afgebrand. Daarmee bedoel ik dus dat ik heb weten te voorkomen dat het huis af zou branden, niet dat het huis voor een groot deel afgebrand is. Die zin valt namelijk op twee manieren op te vatten. Mijn broertje vond het nodig om het fornuis aan te laten staan. Zo’n gasfornuis zegmaar. Zoiets is vast niet goed om heel lang aan te laten staan.
- De spullen van het ontbijt staan nog op het aanrecht. Sorry mam! Ik had ECHT geen tijd om ze op te ruimen. Er was tenslotte niemand in huis om me uit bed te schoppen. Geen paniek, ik ga zo, nadat ik hier een of ander verhaaltje uit mijn vingers geperst heb wel even naar beneden om de vaatwasser vol te laden.
- De stapel was torent nu al tot boven de gemiddelde Nederlandse deurpost. Nu overdrijf ik –dat doe ik tenslotte graag- , maar toch. De stapel met was is behoorlijk groot. Die arme moeder van mij moet dat allemaal gaan wassen als ze thuiskomt. En dat alles omdat ik niet weet hoe de wasmachine werkt.
- Mijn tanden vallen bijna uit mijn mond bij gebrek aan groente en fruit. Vandaag had ik nog beschikking over ‘verse’ sinaasappelsap bij mijn ontbijt, maar hoe moet dat morgen, overmorgen en de rest van de week? Ikzelf neem namelijk niet de moeite om ‘s morgens vroeg een sinaasappel uit te persen. Ik ben niet zo van het fruit, en ook niet zo van het vroege opstaan.
Dat wordt nog wat. Ooit zal ik toch op mezelf moeten gaan wonen. Voor nu geniet ik nog even extra van mijn chille leventje bij mijn ouders op de bank. Bij wijze van spreken. Op de bank zit ik namelijk eigenlijk bijna nooit.